Pffff… wat waren het een paar drukke weken achter elkaar.
Afspraken, ritten op en neer naar Nederland, en de grote 20e verjaardag van mijn zoon — het bracht allemaal de nodige stress met zich mee.
En precies in diezelfde week was het elke nacht raak met onze dochter.
Haar medicatie stond nog te laag, dus alle prikkels kwamen er ’s nachts uit. Vanaf half 2 begon het: woedeaanvallen, overstuur, geen moment rust… tot zes uur in de ochtend.
De wallen hingen tot aan mijn knieën.
Ik dacht echt even: is dit zo’n burnout waar iedereen het over heeft?
Want als je nachtenlang niet slaapt, voel je letterlijk ieder vezeltje in je lichaam protesteren.
En dan wéér vroeg opstaan. Wéér afspraken. Wéér verplichtingen.
Ik keek zó uit naar die ene nacht dat de kids bij oma en opa zouden logeren.
Even bijslapen. Even ademhalen. Even opladen voor de verjaardag van mijn zoon.
Maar ja… dan komt die andere vraag erbij:
Hoe zou mijn dochter reageren op een huis vol mensen?
De drukte, de chaos, de geluiden — het kan twee kanten opgaan.
Ik moest nog zó veel voorbereiden.
En ja, ik ben Surinaams… dus met een schaaltje hapjes kom je niet weg.
Een Surinaamse verjaardag betekent: veel eten, veel gezelligheid, veel muziek én een tafel die bijna door haar poten zakt.
Toen de kids bij oma en opa waren, kon ik eindelijk alles koken.
Het werd een hele Indische rijsttafel, plus hapjes uit zowat elk werelddeel.
Een klein culinair festival, gewoon bij mij thuis.
Ik had met oma afgesproken dat ze onze dochter pas zou brengen als iedereen er al was.
Dan komen de prikkels in één keer — niet druppel voor druppel, wat meestal veel moeilijker is voor haar.
Ik hoopte zó dat het goed zou gaan.
Mijn man wachte haar bij de voordeur op, en direct rende ze naar binnen. Ze keek even rond en begon te flapperen met haar handen en te springen van blijdschap. Ze was zó overdonderd, maar op een goede manier. Ze vond de drukte leuk. Ze was vrolijk, ze danste, ze lachte…
Het was een geslaagde verjaardag. Eentje waar ik best trots op was.
En toen besefte ik iets: zelfs met een kindje met autisme moet je dingen blijven proberen. Soms vallen ze zwaar, soms gaat het mis, maar soms… soms krijg je onverwacht iets heel moois terug. Hun wereld wordt alleen groter als wij durven proberen.
Alsof het niet druk genoeg was, hadden we de volgende dag een bezichtiging voor een groter huis — zo’n 400 km verderop.
Mijn man en ik hebben de hele dag op de snelweg gezeten, maar eerlijk… het was ook gezellig.
Even wij tweeën. Even praten. Even koppie erbij.
Het huis was werkelijk perfect.
Modern, vrijstaand, ruim, in een nette wijk — alles wat we wilden, had dit huis.We hoefden alleen maar ja te zeggen, en het was van ons.
We zeiden tegen de makelaar dat we erover moesten nadenken, vooral vanwege onze dochter en haar zorg.
Maar tijdens de terugrit waren we volledig overtuigd:
Ja, dit wordt ons huis.
De volgende dag zouden we de makelaar laten weten dat we het wilden.
Maar…
De dag erna hebben we toch besloten om het níet te doen. 😞
Waarom?
Dat vertel ik je volgende week in mijn nieuwe blog.