December pfff… wat een maand. De ene afspraak na de andere, overal feestdagen tussendoor, verjaardagen, de doop van onze zoon… alles in die ene maand gepropt. Soms vraag ik me echt af waarom december zo uitdraait op een marathon waar niemand zich voor heeft opgegeven. En dit jaar is het extra bijzonder, want het zijn de eerste feestdagen van Geneviève — ons jongste meisje. Dus ja, alles moet groot, alles moet mooi, alles moet perfect… in mijn hoofd dan. Want als moeder wil je dat eerste jaar gewoon speciaal maken.
En eerlijk? Soms zit ik ’s avonds op de bank, doodmoe, half slapend, en droom ik vooruit. Ik zie mezelf later, als oma, met een enorme tafel vol eten. Echt zo’n lange tafel waar mijn zeven kinderen met hun partners en al mijn kleinkinderen aan zitten. Gelach, verhalen, borden vol lekkers. Want koken doe ik nu al alsof ik een heel weeshuis moet voeden, dus laat staan later. Dat beeld… dat is mijn toekomstwens. Mijn hart wordt warm als ik eraan denk. Een groot, chaotisch, liefdevol gezin om me heen — dat is mijn droom als ik oud ben.
Maar terug naar nu.
Want nu… nu snák ik naar rust!
De afgelopen dagen voel ik dat ik over mijn eigen grens heen ben gegaan. Overprikkeld, emotioneel, moe tot in mijn botten. Ik ren, ik regel, ik zorg, ik plan… maar waar is mijn pauzeknop? Waar is dat ene moment waarop ik gewoon even niks hoef?
En dan dat ziekenhuisbezoek… dat hakt er echt in. Terwijl we al dagen spanning voelden, omdat we wéten hoe moeilijk zulke afspraken zijn voor ons dochter Kayla. En toch stonden we daar weer. Met hoop dat het misschien beter zou gaan maar ook met dat stemmetje in mijn hoofd: "Bereid je voor, Steffie… dit wordt heftig."
En dat werd het.
Veel te heftig.
En toch stonden we daar weer — wij, die elke keer opnieuw moeten uitleggen dat ze niet zomaar aangeraakt mag worden. Dat ze niet “even snel” gewogen of gemeten kan worden. Dat het geen koppigheid is, maar pure paniek.
Toen die assistente maar bleef aandringen… elke keer dat zinnetje: "Doe je schoenen maar uit." Alsof ze niet kon horen wat ik zei. Alsof ze het dossier niet kon lezen. Alsof mijn kind niet een kind was, maar een routineklusje dat ze even snel wilde afvinken.
Ik zag Kayla breken. In een paar seconden. De paniek in haar ogen, de schreeuw die vanuit haar tenen kwam, … en dan al die ouders die kijken alsof jij faalt. Alsof jij geen controle hebt. Alsof jij de reden bent dat je kind zo reageert.
En ik? Ik voelde mijn bloed koken.
Echt koken.
Je doet zó je best, je geeft elke dag alles… en dan sta je daar weer. Opnieuw. Uit te leggen. Te beschermen. Te vechten voor rust voor je kind.
Uiteindelijk, toen ik met haar de kamer uitliep en in de wachtkamer zat terwijl ze nog over de vloer rolde van pure overprikkeling, voelde ik me leeg. Moe. Gestrest.Boos!En toch probeerde ik de rust te bewaren, want dat is wat je doet als moeder. Je vangt alles op, ook als niemand begrijpt hoe zwaar het is.
Gelukkig kwam mijn man binnen precies toen ik het niet meer trok. Hij zorgde voor rust. En uiteindelijk verliep de afspraak bij de arts wél goed — de excuses, de erkenning, de belofte dat dit niet meer gebeurt. Dat gaf me net genoeg adem om door te kunnen naar… jawel… pakjesavond.
Want het was 5 december. Pakjesavond.
En bij ons wordt dat nog ouderwets, écht traditioneel gevierd.
Geen gedoe, geen schaamte, geen taboes.
Wij houden de magie erin, gewoon omdat we dat mooi vinden.Omdat onze kinderen er zo van genieten. En omdat we het vanuit huis hebben meegekregen.En dat zal ik niet afpakken door wat mensen tegenwoordig allemaal roepen.
Gewoon gezelligheid, familie, warmte, traditie. En ondanks alles wat er die ochtend gebeurde, werd het een prachtige pakjesavond. Echt zo’n avond waar je hart weer even gevuld wordt, als je die opgetogen blije smoeltjes ziet.En de dag erna nog een pakjesavond — ook die verliep wonderbaarlijk goed. Momenten waarop je even denkt: ja, hiervoor doe ik het allemaal.
En nu staan de rest van de feestdagen alweer voor de deur. Kerst, oud en nieuw… nog meer plannen, voorbereidingen, lijstjes, outfits, cadeaus, bezoeken, afspraken. Soms lijkt december wel één grote sprint, en toch wil ik alles perfect maken voor mijn gezin. Want hoe moe ik ook ben, het gevoel om samen te zijn… dat is iets wat niets kan vervangen.
En dan komt natuurlijk ook nog de doop van onze kleine jongen eraan.Zijn speciale dag, zijn zegen, dat stukje rust en liefde midden in alle drukte.
En dan kijk ik naar al mijn kinderen. Alle zeven. Elk met hun eigen karakter, eigen energie, eigen gevoeligheden, eigen uitdagingen. Het is veel, ja. Het is intens, ja. Maar het is ook het mooiste wat mij ooit is gegeven. Ik kijk naar Kayla, naar wat ze nodig heeft, naar hoe ze geniet op goede dagen… en ik weet: alles wat ik doe, doe ik voor hen.
Genevieve, onze kleinste, die haar eerste feestdagen gaat meemaken — dat maakt het allemaal nog bijzonderder. Dat lieve hoofdje, dat kleine lachje… het herinnert me eraan waarom ik blijf rennen, terwijl mijn lichaam soms schreeuwt om rust. Want ondanks de drukte, ondanks de vermoeidheid, voel ik me gezegend. Want dit is mijn gezin. Mijn chaos. Mijn hart.