December was intens… echt intens.
De afgelopen maand zat vol werk, weinig vrije tijd en de “verplichte gezelligheid” van de feestdagen. En natuurlijk Kayla, die overspoeld werd door prikkels.
Het was zo heftig dat mijn man en ik ons zelf maar even verplicht hebben om er met z’n tweeën tussenuit te gaan. We hadden het nodig. Echt even weg, even opladen.
Nog steeds stiekem een beetje moe, maar tel daar slapeloze nachten bij op en je hebt het perfecte recept voor een parentale burnout… hihi.
Even lekker samen een hotelletje, uit eten, één dag bankhangen met heel veel eten — heerlijk. Gewoon jezelf zijn, even niet “aan” staan, helemaal niks moeten. Pure ontspanning.
Maar december bracht ook mooie herinneringen.
De prikkels voor Kayla waren soms zo intens dat we plannen moesten aanpassen. Het traditionele familiekerstdiner ging niet door, oud en nieuw ook niet. Voor haar was het beter om thuis te blijven, om haar rust te bewaren en de prikkels te beperken.
Toch waren het intieme, mooie feestdagen. Ik heb heerlijk uitgepakt met kerstbuffet en oudjaarsdiner. We hebben genoten.
Maar ik voel dat er iets moet veranderen…
Het kan niet zo zijn dat we Kayla alleen maar medicatie geven en verder alles bij het oude laten. Ze moet dingen leren. Ze moet haar horizon verbreden. Ze is enorm prikkelgevoelig, maar er moet een manier zijn waarop ze kan leren omgaan met prikkels.
Want het put ons uit.
Kayla wil niet dat wij in de woonkamer of in haar buurt zijn, en dat geldt eigenlijk voor iedereen. Daardoor staan we soms wel twaalf uur per dag op de been. Ze wil niet naar buiten, niet naar de speeltuin, niet naar binnenspeeltuinen, geen bezoek bij familie. Eigenlijk dus bijna helemaal niks.Alleen naar de plaatselijke supermarkt.
Laat me duidelijk zijn: dit is geen verwend gedrag. Ze probeert zichzelf te beschermen tegen te veel prikkels. Voor haar voelt het veilig als ze niemand om zich heen heeft.En in haar eigen omgeving is. Maar ondertussen zie ik haar vervelen, worstelen met zichzelf, verdrietig zijn… en dat breekt mijn hart.
Het is zo klote om je kind zo te zien.
Dus ik heb besloten:
ik ga zelf op onderzoek uit.
Als instanties niet goed genoeg kunnen helpen, dan ga ik dat doen. Prikkels of geen prikkels, vanaf maandag gaan mama en jij elke dag even wandelen. Ja, ook naar de speeltuin. Medicatie alleen, opgesloten in huis — dat gaat het niet worden.
Ik snap dat het voor de GGZ misschien makkelijk is, maar mijn kind verdient meer. Ze verdient de kans om te leren, te groeien, te ontdekken.
En dat ga ik haar geven.
Blijf altijd achter je kind staan, ook als het soms extreem uitdagend is. Non-verbaal zijn of heftige gedragsproblemen maken het niet minder belangrijk dat je kind zich veilig en gezien voelt. Let goed op signalen, luister op je eigen manier en wees er steeds met geduld en liefde.
Zorg dat je kind de juiste ondersteuning krijgt: van gespecialiseerde begeleiding, therapeuten of dagbesteding tot aangepaste leer- en spelvormen. Blijf betrokken bij elke stap, ook als het langzaam gaat of lijkt vast te lopen.
Vergeet niet dat jouw steun het verschil maakt. Kleine momenten van verbinding, begrip en geduld bouwen samen aan vertrouwen en veiligheid. Blijf volhouden, zoek hulp waar nodig en weet dat je kind, met jouw liefde en begeleiding, zich kan ontwikkelen op zijn eigen manier en tempo.
Happy 2026! 🥂❤️🎉