13 januari 2026.
De dag is aangebroken. Mijn laatste “baby” is geen baby meer 🥲
Mijn kleine, lieve, dikke Vayenna Genevieve is vandaag officieel een dreumes.
Het voelt alsof het gisteren was dat ik die zwangerschapstest in mijn handen hield. Alsof het gisteren was dat ik de keizersnede kreeg. Ik heb zó intens genoten van deze zwangerschap en van haar babytijd. Misschien juist omdat ik diep vanbinnen wist: dit is de laatste keer. Terwijl ik dit schrijf, word ik alweer emotioneel.
Tijdens mijn gentle sectio — een natuurlijke, liefdevolle keizersnede — heb ik gevraagd of ze mij wilden steriliseren. Na zeven prachtige kinderen is het genoeg. Mijn nieuwe generatie is compleet en dat voelt goed. Ook omdat nóg een zwangerschap medisch niet verantwoord zou zijn; dit was mijn derde keizersnede.
Juist daardoor heb ik alles met Vayenna zó bewust beleefd.
Haar zwangerschap, haar geboorte, haar babytijd. Elk moment heb ik opgeslurpt. De keizersnede was knus, rustig en vol liefde. Na een paar uur stond ik alweer op, mijn eigen ding te doen. En de volgende dag mochten we al naar huis.
Elk pijntje nam ik met liefde.
Elk huiltje.
Elke gebroken nacht.
Misschien klinkt het raar, maar ik vond het fantastisch. Want elk moment betekende weer even kroelen met mijn laatste lieve baby.
En nu… nu neem ik afscheid van die babytijd.
Ik merk dat ik in een rouwproces zit. Na de sterilisatie rouw je, zonder dat je het direct doorhebt. Rouw om het feit dat je nooit meer zwanger zult zijn. Dat dat tijdperk voorbij is.
Mijn meisje is nu één jaar.
Nog steeds mijn kleinste baby — en dat zal ze altijd blijven. Maar we gaan een nieuwe fase tegemoet: de dreumestijd 🥰
En dat merk je.
In korte tijd zie je een kleine, hulpeloze baby veranderen in een snel lerend, eigenwijs, stout krengetjuhhh met een duidelijke wil — hahaha. Ze laat zich in ieder geval goed zien. Met haar sterke persoonlijkheid. En dat is prachtig om te zien.
Elke dag leert ze bij.
Elke dag bereidt ze zich, zonder het te weten, voor op haar plekje in de maatschappij.
Ik ben zó trots. Zó dankbaar. En ik dank God dat mijn meisje zich zo mooi ontwikkelt.
Haar eerste verjaardag was heerlijk knus.
Gezellig, met de hele familie. En mevrouwtje wist dondersgoed dat ze in het middelpunt stond. Genietend van haar allereerste stukje taart hebben we nog lang hiep hiep hoera gezongen — want dat kan ze zelf ook al heel goed.
Mijn baby❤️
♡♡♡♡♡♡-----------‐♡♡♡♡♡♡
Lieve Vayenna,
Jij was mijn laatste baby,
maar je zult altijd mijn kleinste blijven.
Vanaf het moment dat ik wist dat jij in mijn buik groeide, heb ik elk moment extra vastgehouden. Omdat ik wist: jij bent zo bijzonder.
Je hebt mij geleerd om nog zachter te kijken, nog dieper te voelen en nog bewuster te genieten.
Je eerste huiltje, je lachjes, je kleine handjes — alles zit voor altijd in mijn hart.
Wie je ook wordt en waar je ook heen gaat, weet dit:
je bent oneindig geliefd.
Altijd geweest. Altijd. 🤍
Mama