5 februari 2026. De dag is aangebroken.
Mijn meisje gaat voor het eerst naar dagbesteding. Tegen haar zeg ik “schooltje”, want daar gaat ze leren, ontdekken en spelen. Misschien niet hetzelfde als andere kinderen van haar leeftijd, maar op haar eigen manier, in haar eigen tempo.
De afgelopen vijf jaar zijn we onafscheidelijk geweest. Waar ik was, was Kayla. En andersom. De enige mensen aan wie ik haar ooit volledig toevertrouwde, waren onze ouders. En nu moet ik haar achterlaten bij mensen die haar nog niet kennen… en zij hen niet. Het moeilijkste? Dat ze niet kan praten. Ze kan me niet vertellen hoe haar dag was, of iemand iets onaardigs zei, of als iets pijn deed. Dat stukje loslaten… dat doet pijn. Maar ik weet dat het moet.
De nacht ervoor slaap ik nauwelijks. Elke keer word ik wakker, en weet ik niet waarom. Mijn jongste baby, Geneviève, is al vroeg wakker — vier uur. Samen kruipen we uit bed. Ik zet haar in de kinderstoel, zet BabyTV aan en loop naar de keuken voor een fles en een bak koffie.
Ondertussen zie ik nog licht onder de deur van mijn oudste zoon. Hij komt naar beneden.
“Mama?… ben je nog wakker vraag ik ?”
“Ja… ik vind het wel raar dat Kayla naar schooltje gaat,” zegt hij. Zijn ogen verraden zijn zorgen — hij voelt precies hetzelfde als ik. Sinds we wisten dat ze naar dagbesteding gaat, is hij een beetje in paniek. Zo lief, zo zorgzaam voor zijn broertjes en zusjes
“En als iemand haar wat doet?” vraagt hij.
Ik glimlach, vertel dat ik het begrijp, maar dat we dit moeten doen. Hij wil nog niet slapen; hij wil wachten tot Kayla wakker is om haar gedag te zeggen. Mijn hart smelt.
Niet veel later wordt Kayla wakker.
“Heb je lekker geslapen? Vandaag is een spannende dag,” vertel ik haar enthousiast. “Kayla gaat voor het eerst naar schooltje. Nu is ze echt een grote zus.”
Ze kijkt me aan met slaperige ogen, alsof ze denkt: wat lul je nou mens?hahah Ze gaat op de bank liggen en houdt me in de gaten terwijl ik chaotisch haar tas pak en heen en weer loop.
Ik laat haar rustig wakker worden, maak mezelf klaar en wek haar vader. We hebben afgesproken dat we haar samen brengen en ophalen. Kayla is vrolijk, dat maakt het iets makkelijker.
Tot we aankomen.
Haar stemming verandert meteen. Ze wil de auto niet uit. Terwijl ik haar gordel losmaak, probeert ze hem weer om te doen. Huilend protesteert ze. We moeten haar bijna naar binnen slepen. Mijn moederhart breekt, maar diep van binnen weet ik dat dit niet door het schooltje komt, maar door de overgang naar iets nieuws of een andere omgeving.
Binnen worden we opgevangen door de begeleidster. Ze probeert ons gerust te stellen dat het goedkomt. Ik probeer rustig en sociaal over te komen, maar ondertussen scan ik elke juf in de ruimte. Mijn ogen vullen zich met tranen. Bij mijn man zie ik hetzelfde. Zijn ogen worden vochtig.
Kayla rent naar de snoezelruimte en staat huilend bij het bellen-aquarium. Het moment waarop je je kind moet achterlaten… dat voelt zo zwaar. Ik kus haar, fluister dat alles goedkomt en dat ik haar straks weer kom halen. Terwijl we naar buiten lopen en haar nog horen huilen, veeg ik snel mijn tranen weg.
Twintig minuten later krijg ik een bericht via de app:
“Lieve ouders, het gaat helemaal goed met Kayla. Na vijf minuten werd ze vrolijk en begon ze de kamer te ontdekken. Het bellen-aquarium met visjes vindt ze geweldig.”
Even later volgt een foto.
Mijn meisje. Lachend. Stralend. Helemaal in haar element bij het aquarium.
En nu kan ik het loslaten… mijn meisje mag ontdekken, groeien en haar eigen plek vinden.
Reactie plaatsen
Reacties