De eerste weken van Kayla op dagbesteding…
En ik heb mijn meisje zó zien groeien in die korte periode. Ik wist diep van binnen dat ze hier aan toe was, maar om het dan ook echt te zien gebeuren… dat raakt me.
Ze speelt, ze lacht, ze heeft er elke week weer zin in.
Het is zo bijzonder om te zien hoe snel een kind zich kan ontwikkelen wanneer ze op de juiste plek zit.
Thuis gaat het ook erg goed. Natuurlijk blijven prikkels altijd een trigger. Dat hoort nu eenmaal bij haar. Maar de heftige aanvallen zoals ze die eerst had, heeft ze bij mij eigenlijk niet meer. Op de dagbesteding nog wel af en toe, maar thuis doet ze gewoon haar ding.
Af en toe zoekt ze toenadering, en natuurlijk ook andersom 🥹
Dat zijn voor mij de mooiste momenten. Die kleine momenten van verbinding waar je als ouder zó naar verlangt.
Ze is vrolijk, eet goed bij mij — nog steeds een beetje eenzijdig, maar ze eet tenminste. En daar ben ik al helemaal happy mee. Want als je kind maanden slecht eet, weet je hoe groot die zorg kan zijn. Doordat ze nu beter eet, zie ik ook dat ze een stuk vrolijker is. Het lijkt alsof haar lichaam eindelijk een beetje rust krijgt.
En oh ja… het is me gelukt!
Ik heb haar zover gekregen om weer de speeltuin in te gaan. Alle rondjes langs de speeltuinen hebben hun vruchten afgeworpen — hoeraaa! Hahaha. Ik ben echt zo blij. Scheelt me namelijk ook weer wat kilometers lopen 😅
Ze vindt het nu heerlijk. Samen met haar zusje speelt ze in de zandbak, en mama vindt het heerlijk om gewoon even naar ze te kijken terwijl ze zo genieten.
Soms zit ik daar gewoon even stil te kijken naar haar.
Naar hoe ze speelt, hoe ze lacht, hoe ze zich door de wereld beweegt op haar eigen manier.
En dan denk ik terug aan de maanden waarin alles zo zwaar voelde. De zorgen, de slapeloze nachten, de angst dat we haar misschien niet konden helpen zoals ze dat nodig had.
Dan besef ik weer waarom we al die moeilijke stappen hebben gezet.
Want als je je kind ziet groeien, al is het maar in kleine stapjes… dan voelt dat als een overwinning die niemand je ooit kan afnemen.
En misschien zien andere mensen alleen een kind dat in een zandbak speelt.
Maar ik zie zoveel meer.
Ik zie een meisje dat haar weg aan het vinden is in een wereld die voor haar soms veel te groot en te druk voelt.
En ik zie hoeveel kracht er eigenlijk in haar zit.
En elke keer als ik haar zo zie, weet ik weer:
dit is precies waarom we nooit zijn gestopt met vechten voor haar.
Dus buiten een waterpokkenvirus dat ze nu hebben… gaat het eigenlijk heel goed met Kayla.
Met mij gaat het ook goed.
Maar ik merk wel dat ik mijn draai nog moet vinden.
Het is allemaal veel geweest. Ik ben moe, heb weinig energie en blijf afvallen. Paniekaanvallen zijn weer terug en ik heb eigenlijk elke dag wel ergens last van. Slapen lukt me niet echt, maar ondertussen ga ik wel gewoon door. Zoals altijd. 24/7.
Ik moet gewoon even alles een plek geven van de afgelopen tijd.
Ouders van kinderen met autisme gradatie 3 weten precies waar ik het over heb. Op het moment dat je kind zo slecht gaat, ga jij automatisch op automatische piloot. Je wordt geleefd door angst, paniek en een overlevingsmechanisme dat je zelf niet eens doorhebt.
Je staat altijd “aan”.
Altijd alert.
Altijd klaar om in te grijpen.
En nu het twee dagen per week iets rustiger is geworden, merk ik dat alles langzaam begint in te dalen.
Blijkbaar sluit ik me dan een beetje af van de buitenwereld. Dat is mijn manier om alles te verwerken. Ik zet alles in mijn hoofd op een rijtje. Anders wordt het gewoon te veel.
En hoe ik dat doe?
Door bullshit en mensen die totaal geen toegevoegde waarde geven even te bannen. Hahaha. Mijn eigen tactiek, wetende dat het over een tijdje weer goed komt.
En natuurlijk heb ik ook nog hele kleine kindjes die veel zorg vragen. Die trekken mij sowieso weer uit mijn hoofd, haha.Want met kleine kinderen kun je simpelweg niet te lang blijven hangen in gedachten.
Wat veel mensen denken als ze mijn foto’s of video’s zien is:
“Oh, dat is zo’n moeder die de hele dag voor de spiegel staat en haar kinderen bij oma of een oppas dumpt.”
Nope.
Ik ben een echte huismus en huismoeder. De hele dag met de kids bezig, huishouden doen en lekker kokkerellen en ik hou ervan!
Maar toch merk ik dat ik nog iets mis.
Natuurlijk ben ik model en influencer, en daar mag ik absoluut niet over klagen. Maar diep van binnen voel ik dat er nog iets anders in mij zit. Iets wat eruit wil.
En sinds kort weet ik ook wat dat is.
Ik wil mijn droom najagen.
Doen wat ik altijd al heb willen doen.
En nu thuis — vooral met Kayla — eindelijk een beetje een draai begint te krijgen, voel ik dat ik daar ook de ruimte voor krijg.
Misschien is dit wel precies wat groei betekent.
Niet alleen voor haar… maar ook voor mij.
Want terwijl mijn meisje langzaam haar wereld groter maakt, merk ik dat er in mij ook iets begint te kriebelen. Iets wat ik lang heb weggestopt. Een droom die al jaren ergens diep vanbinnen zit.
En nu het thuis eindelijk iets rustiger begint te worden, voel ik dat het misschien tijd is om daar eindelijk naar te luisteren.
Tijd om iets te gaan doen wat ik altijd al heb willen doen.
En geloof me…
dat gaat een heel nieuw hoofdstuk worden.
Maar daar vertel ik jullie binnenkort meer over. 🙊
Reactie plaatsen
Reacties