De vorige keer vertelde ik al dat er iets in mij begon te kriebelen.
Een gevoel dat ik lange tijd heb weggestopt. Een droom die altijd ergens op de achtergrond aanwezig was, maar waar nooit echt ruimte voor leek te zijn.
Maar soms…
komt er een moment waarop je voelt: nu is het tijd.
Zoals jullie misschien hebben gezien, ben ik gisteren begonnen met het promoten van mijn gerechten op social media. Een eerste stap richting iets waar mijn hart al heel lang ligt.
Mijn droom.
Mijn eigen restaurant…
Steffie’s Table.
Een plek waar alles samenkomt. Mijn liefde voor koken, mijn creativiteit, mijn verhaal. Want veel mensen kennen mij als model of blogger, maar wat minder mensen weten is dat ik ook afgestudeerd chefkok en patissier ben.
Koken zit al van jongs af aan in mij.
Het is nooit “gewoon eten maken” geweest — het is gevoel, creativiteit, liefde en zorg. Het is mijn manier van geven.
En nu, na alles wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, voelt het alsof er eindelijk ruimte ontstaat om die droom echt na te jagen. Als alles volgens plan gaat, wil ik begin volgend jaar mijn deuren openen.
Mijn droom… wordt werkelijkheid.
Maar natuurlijk draait mijn wereld nog steeds om mijn meisje.
Met Kayla gaat het gelukkig best goed.
Ze zit inmiddels al een tijdje op dagbesteding en ik zie haar elke dag groeien. Echt groeien. In haar eigen tempo, op haar eigen manier.
Haar medicatie wordt langzaam afgebouwd, en daarin mag ik zelf meebeslissen. Dat vertrouwen krijg ik, omdat ik alles van Kayla bijhoud in een dagboek.
Elke dag, elke verandering, elke prikkel, elk gedrag. Zo hou ik haar stabiliteit nauwlettend in de gaten.
We gaan daarna over op andere medicatie, omdat uit bloedonderzoek bleek dat ze medicatie moeilijk afbreekt.
Dat soort dingen… daar kom je alleen achter als je blijft zoeken, blijft vragen, blijft voelen.
Daarnaast bleek dat ze door haar eenzijdige eetgedrag een flink tekort had aan vitamine D en ijzer. En ook dat is iets wat we nu serieus aanpakken.
Maar daar kwam ook weer iets moois uit voort.
Kayla is gek op chocoladetaart. Vooral pure chocolade. Dus ik ben de keuken ingedoken en heb een luchtige chocoladetaart ontwikkeld op basis van ijzerrijke ingrediënten. Pure cacao, pure chocolade, noten, chiazaad en havermout.
En het mooiste?
Ze eet het.
Voor mij als moeder is dat al een overwinning op zich. Maar als chef geeft het me ook weer inspiratie. Ik ben continu aan het zoeken naar manieren om haar voeding te verbeteren, zonder dat ze het gevoel heeft dat ze “moet”.
Zo maak ik ook pannenkoeken en andere gerechten op een manier die voor haar veilig voelt, maar ondertussen wél voedzaam zijn. Dat is mijn kracht. Koken met een doel. Koken met liefde.
Ook heeft Kayla inmiddels een CT-scan gehad. Die was gelukkig helemaal goed. We hadden deze aangevraagd omdat we ons zorgen maakten over het hoofdbonken en de ingekapselde bulten op haar hoofd.
Want eerlijk is eerlijk…
het gaat er soms heftig aan toe.
Als ouder maak je je dan zorgen. Altijd. Maar het gaf wel rust om te weten dat er medisch niets mis is.
En als ik nu kijk naar waar we vandaan komen…
dan kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben.
Trots op mijn meisje.
Ze ontwikkelt zich in kleine stapjes. Ze durft weer bij andere kinderen te komen. Ze durft weer nieuwe plekken te ontdekken. Soms heeft ze nog moeite met zichzelf, maar het escaleert niet meer zoals eerst.
En dat… dat is groei.
Ik ben dankbaar. En ik hoop dat dit alleen maar verder mag verbeteren.
En misschien is dat wel het mooiste van alles.
Dat terwijl zij groeit…
ik ook weer durf te groeien.
En dat ik nu, eindelijk, de ruimte voel om mijn droom na te jagen.
Reactie plaatsen
Reacties