Pfff… het is alweer heel wat maanden geleden dat ik iets schreef in mijn blog.
Of nou ja… noem het maar gewoon mijn verhaal, want mijn blogs zijn altijd zo fucking lang. Hahaha.
Maar soms heb je gewoon zoveel te vertellen dat je niet weet waar je moet beginnen.
En als ik eerlijk ben, zijn er de afgelopen maanden zoveel dingen gebeurd dat ik zelf soms denk: hoe hebben we dit allemaal eigenlijk gedaan?
Zoals ik al eerder vertelde, waren we op huizenjacht.
Zo medio juli hadden we nog steeds niks gevonden.
Althans… niet wat wij zochten.
We zochten niet zomaar een huis.
We zochten een plek waar onze dochter Kayla, inmiddels 6 jaar, non-verbaal, met autisme en een ontwikkelingsachterstand, goed zou kunnen aarden. Een plek waar ze haar rust kon vinden. Met zo min mogelijk prikkels.
Maar natuurlijk moest het ook een plek zijn waar onze andere kinderen zich fijn zouden voelen.
Ik wilde ruimte.
Rust.
Natuur.
En vooral een plek waar we als gezin konden ademhalen.
Want de maanden daarvoor waren op z'n zachtst gezegd hectisch.
Bijna vreselijk zelfs.
Het was nog nooit zo slecht gegaan met Kayla.
We gingen ziekenhuis in en ziekenhuis uit door de meest heftige woedeaanvallen die we ooit met haar hadden meegemaakt.
Niet af en toe.
Maar soms de hele dag door.
Aanvallen waarbij ze zóveel kracht en woede had dat ik haar gewoon niet meer kon bereiken.
Ik kan nog steeds terugdenken aan sommige momenten en denken: hoe hebben we dit volgehouden?
Mijn man moest zelfs dagen vrij nemen van zijn werk, omdat ik het alleen gewoon niet meer kon handelen.
En ondertussen waren wij continu aan het onderhandelen met artsen.
We probeerden oplossingen te vinden.
We stelden vragen.
We probeerden medicijnen.
We zochten naar oorzaken.
Maar het voelde soms alsof we telkens tegen een muur aanliepen.
En misschien was het juist in die periode dat ik mezelf ook steeds meer begon af te vragen of ik niet naar méér moest kijken.
Niet alleen naar wat er medisch gebeurde.
Maar ook naar wat er met míj gebeurde.
Mijn eigen spirituele reis
Ik heb altijd geloofd dat er meer is tussen hemel en aarde.
Maar ik heb daar nooit echt een naam aan willen geven.
Ik ben niet iemand die graag alles in een hokje stopt.
Ik geloof in de kracht van Moeder Natuur. En als er een schepper is, dan geloof ik dat die kracht nog veel groter is dan wij als mensen ooit kunnen bevatten.
Dat is mijn geloof.
Niet omdat iemand mij dat heeft verteld, maar omdat ik het gewoon voel.
En juist in die ontzettend zware periode begon er bij mij iets te veranderen.
Ik kreeg een droom.
Een droom waarin mijn oom tegen mij zei dat er iets binnen onze vrouwelijke familielijn gereinigd moest worden.
En dat ík degene was die dat moest doen.
Ik vond het eerlijk gezegd maar een bizarre droom.
Ik ben daar veel te nuchter voor om meteen te denken: dit is een teken en dit moet ik doen.
Maar toch bleef die droom in mijn hoofd zitten.
En hoe langer ik ermee rondliep, hoe meer het voelde alsof er allemaal kleine puzzelstukjes op hun plek begonnen te vallen.
Uiteindelijk besloot ik een Krin Wasi te doen.
Een spirituele reiniging.
En ik kan alleen vertellen wat het met míj heeft gedaan.
Ik ga niet beweren dat het een medische oorzaak of oplossing was voor wat er met Kayla gebeurde. Dat kan ik niet bewijzen.
Maar wat ik wél weet, is dat er na die ervaring bij mij een enorme rust kwam.
Een rust die ik al heel lang niet meer had gevoeld.
Alsof ik na maandenlang vechten eindelijk even mijn adem mocht uitblazen.
En misschien was dat precies wat ik nodig had.
Niet per se antwoorden.
Maar rust.
En toen begon er langzaam iets te veranderen.
Bij mij.
Maar ook bij Kayla.
En toen gebeurde er iets heel kleins…
Kayla at ineens een hapje van het warme potje van haar kleine zusje.
Een hapje broccoli, kip en aardappel.
Ik sprong serieus een gat in de lucht.
Want tot dat moment bestond haar eten eigenlijk voornamelijk uit Nibbits, pannenkoeken en zachtgekookte eieren.
En als je ongeveer anderhalf jaar grotendeels hetzelfde eet, dan doet dat natuurlijk ook iets met je lichaam.
Haar stoelgang was volledig ontregeld geraakt.
Er ontstond een soort vicieuze cirkel.
Niet goed eten.
Darmproblemen.
Niet lekker voelen.
En ondertussen die enorme woedeaanvallen.
En toen kwam daar ineens dat ene hapje.
Broccoli.
Kip.
Aardappel.
Voor een ander misschien een gewone hap.
Voor mij voelde het als een overwinning van formaat.
Ik bood haar meteen nog een hap aan.
En ja hoor…
Ze at het.
's Avonds maakte ik Brinta voor haar.
En ook dat at ze met smaak op.
Sindsdien is haar menu langzaam uitgebreid.
Ze eet inmiddels verschillende warme potjes en Brinta op de dag.
En ja, ik weet het… het zijn potjes vanaf twee jaar en geen verse, zelfgemaakte maaltijden zoals ik ze als chef het liefst zou maken.
Maar geloof mij…
Voor mij was dit op dat moment gewoon de hemel.
Mijn kind at.
Ze stond weer open voor eten.
En door de Brinta werd haar stoelgang weer helemaal optimaal.
Maar het mooiste van alles was misschien nog wel iets anders.
We kregen ons vrolijke meisje weer terug.
Een meisje dat weer openstond voor dingen.
Op de dagbesteding ging het gelukkig goed.
Bij oma ging het goed.
En thuis bij ons ging het ineens ook weer goed.
Het leek alsof er een knop was omgegaan.
En binnen ongeveer een maand zagen we zoveel verschil dat zelfs de mensen om ons heen zich afvroegen wat er ineens was veranderd.
Ik heb daar geen perfect antwoord op.
Misschien waren het meerdere dingen tegelijk.
Misschien kwamen bepaalde dingen eindelijk samen.
Misschien was het de rust.
Misschien haar voeding.
Misschien veranderingen in haar prikkels.
Misschien alles bij elkaar.
En misschien zijn er ook dingen die we als mensen gewoon niet altijd kunnen verklaren.
Ik weet alleen dat ik mijn meisje weer zag.
En dat was voor mij alles.
En ondertussen… waren wij nog steeds op zoek naar een huis
Want hoe beter het met Kayla ging, hoe meer ik begon te voelen hoe belangrijk onze woonomgeving voor ons gezin was.
We wilden weg uit de drukte.
Meer ruimte.
Meer natuur.
Meer rust.
En toen kwam 17 juli.
Ik zag een vrijstaande woning.
Midden in het weiland.
Ik reageerde direct.
Want alles leek gewoon te kloppen.
De dagbesteding was in de buurt.
Andere belangrijke dingen waren dichtbij.
En voor Kayla én onze andere kinderen zou dit eigenlijk perfect zijn.
Geen grote stad voor de deur.
Lekker dichtbij het bos.
Ruimte om ons heen.
En gewoon…
een weiland in je achtertuin.
Precies zoals ik het altijd had willen hebben.
We maakten snel een afspraak voor een bezichtiging.
Op 17 juli stonden we daar.
En we waren verliefd.
Het huis voelde goed.
De omgeving voelde goed.
Alles voelde goed.
Maar we durfden natuurlijk nog niet te hard te hopen.
Want na alles wat we hadden meegemaakt, wist ik inmiddels dat dingen niet altijd gaan zoals je ze voor ogen hebt.
En toen werd Kayla 6…
Op 11 augustus zou Kayla 6 worden.
En omdat zij absoluut niet van grote feesten houdt, dacht ik:
Weet je wat? We boeken gewoon een weekje weg.
Geen groot feest.
Geen honderd mensen.
Gewoon lekker met elkaar weg en op haar verjaardag naar een pretpark.
Zo gezegd.
Zo gedaan.
We boekten onze vakantie.
En nog geen twintig minuten later ging mijn telefoon.
De makelaar.
Ik nam op.
En toen kregen we de vraag:
“Als jullie willen, is de woning voor jullie.”
Ik denk dat ik op dat moment even niet wist wat ik moest zeggen.
We waren zó ontzettend blij.
Mijn smeekbeden waren gehoord.
Alles waar we zo lang naar hadden gezocht, stond ineens voor onze neus.
Ons huis.
Onze plek.
En tegelijkertijd dacht ik ook:
Oh mijn god… wat gaan we een maand tegemoet.
Want we hadden een vakantie gepland.
We moesten verhuizen.
Alles moest ingepakt worden.
Een nieuw huis.
Een nieuwe omgeving.
Nieuwe prikkels.
Nieuwe geluiden.
Nieuwe geuren.
En natuurlijk vooral voor Kayla ontzettend veel veranderingen tegelijk.
Het zou één grote chaos worden.
Maar vandaag is het 6 september…
En nu zitten we hier.
We wonen inmiddels twee weken in ons nieuwe huis.
En eerlijk?
Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten.
Elke ochtend wanneer ik de rolluiken open doe en naar buiten kijk, moet ik even beseffen dat dit echt van óns is.
Dan kijk ik naar buiten.
Naar het weiland.
Naar de ruimte.
Naar de natuur.
En dan denk ik:
“Is dit echt ons huis?”
En bijna iedere keer dank ik naar boven.
Want na alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd, voelt dit niet zomaar als een verhuizing.
Het voelt als een afsluiting van een periode.
En tegelijkertijd als het begin van iets nieuws.
Het huis is nog lang niet af.
Het is nog steeds chaos.
Er staan spullen.
Er moet nog ontzettend veel gebeuren.
Er zijn nog dozen.
Er moet nog geklust worden.
En soms weet ik niet waar ik moet beginnen.
Maar ondanks die chaos…
Ben ik gelukkig.
Echt gelukkig.
En het mooiste vind ik dat ik het ook aan mijn gezin zie.
Mijn kinderen lijken hier zo gelukkig.
Er is ruimte.
Er is lucht.
Er is natuur.
En Kayla doet het boven verwachting goed.
Sterker nog…
Het lijkt alsof ze deze plek geweldig vindt.
Ze heeft vrijheid.
Ze heeft rust.
Ze kan haar eigen omgeving ontdekken.
En misschien was dit precies wat ze nodig had.
Misschien hadden wij dit allemaal nodig.
Van overleven naar leven
Als ik terugkijk naar de afgelopen maanden, besef ik pas hoeveel er eigenlijk is gebeurd.
We waren op een gegeven moment niet eens meer gewoon aan het leven.
We waren aan het overleven.
Elke dag opnieuw.
Ik was bezig met Kayla.
Met artsen.
Met ziekenhuizen.
Met eten.
Met haar stoelgang.
Met haar aanvallen.
Met mijn gezin.
Met het zoeken naar een huis.
En ondertussen probeerde ik mezelf ergens ook nog overeind te houden.
Maar nu…
Nu voelt het alsof er langzaam weer ruimte komt.
In mijn hoofd.
In mijn hart.
In ons gezin.
En misschien is dat wel het mooiste cadeau dat ik had kunnen krijgen.
Niet een perfect leven.
Want dat bestaat volgens mij helemaal niet.
Maar wel een plek waar we opnieuw kunnen beginnen.
Een plek waar mijn kinderen kunnen groeien.
Een plek waar Kayla haar rust kan vinden.
Een plek waar wij als gezin samen kunnen zijn.
En misschien ook een plek waar ik mezelf weer terug kan vinden.
Want ergens onderweg was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt.
En nu…
Nu begin ik mezelf langzaam weer te voelen.
Ik heb geen idee wat de toekomst precies gaat brengen.
Maar ik weet wel dat ik weer durf te dromen.
En dat voelt verdomd goed.
Want misschien was deze hele zoektocht uiteindelijk niet alleen een zoektocht naar een huis.
Misschien was het ook een zoektocht naar rust.
Naar mezelf.
Naar ons gezin.
En naar een nieuw hoofdstuk.
En als ik dan nu 's ochtends die rolluiken omhoog doe en naar buiten kijk…
dan hoef ik eigenlijk helemaal niet zoveel meer te zeggen.
Ik kijk naar mijn kinderen.
Ik kijk naar mijn huis.
Ik kijk naar de natuur.
En ik denk alleen maar:
We zijn thuis.
En nee…
Ik kan het nog steeds niet geloven dat dit écht ons huis is.
Maar misschien hoef ik het ook niet meteen te geloven.
Misschien mag ik er gewoon iedere dag opnieuw een beetje van genieten.
Want na alles wat we hebben meegemaakt…
hebben we eindelijk een plek gevonden waar we weer kunnen ademen.
En dat is voor mij onbetaalbaar.
Reactie plaatsen
Reacties